Jup Goffin Auteur/Dichter/Columnist                                                                Donderdag, 22 Oktober 2020

Zonder ook maar een woord te zeggen had Jack altijd geweten wat hij aan hem had. Indien hun band in de van Dale terug te lezen zou zijn geweest, zou hij hoogstwaarschijnlijk omschreven worden als 'tweelingwezens'.Vanaf hun geboorte waren ze zo'n beetje onafscheidelijk geweest. Was Jack even in een mineurstemming of had hij behoefte aan wat sereniteit, dan wist hij waar hij moest zijn. Maar ook indien hij zijn vreugde en blijdschap wilde uiten, dan was zijn 'vriend' altijd op dezelfde plek te vinden. Door de jaren heen was hun band alleen maar sterker geworden. Lief en leed hadden ze met elkaar gedeeld en naarmate ze ouder werden en Jack een gezin had gesticht, waren ook zijn vrouw en kinderen van hem gaan houden. Jack had na de dood van zijn moeder de ouderlijke woning overgenomen en pa was tot aan zijn laatste ademtocht bij hun blijven wonen.Hoewel beiden niet uit hetzelfde hout gesneden waren, hadden ze volgens Jack's redenatie wel dezelfde vader, namelijk zijn pa.Ondertussen waren hun kinderen ook al jaren het huis uit en hij hoopte dat te zijner tijd een van hun zijn of haar intrede weer zou doen in deze woning, hetzij alleen of met gezin.Maar dat was iets daar kon hij nu geen grote rol meer in spelen, deze taak was in de toekomst weggelegd voor zijn lieve Gertie.Hij was nu in de tuin bij zijn grote vriend om afscheid te nemen. Jack dacht erover na en besefte dat de wereld toch wel een beetje raar in elkaar stak. Zijn tijd op deze aarde zat er bijna op, terwijl die van deze gigant als het ware net begonnen was.Alhoewel hij er zelf natuurlijk geen getuige van was geweest, wist hij wel dat zijn vader deze eik hier in hun tuin geplant had op de dag van zijn geboorte. Nu was het dan tijd om nog even een laatste paar woorden met hem te wisselen, even onderaan bij zijn grote wortels te gaan zitten, zo goed en kwaad als het nog ging, en zijn nostalgische emoties de vrije loop te laten."Vriend, ik heb van mensen die er verstand van hebben vernomen dat ik nog maar even te gaan heb. Bewegen is al een uiterst pijnlijke opgave voor me en het is dat Gertie me ondersteund heeft in mijn tocht van mijn bed naar jou toe, anders had ik het al niet meer gered. Voordat ik stop met het gratis inademen van de zuurstof die jij ons schenkt, wil ik je bedanken voor jouw levenslange vriendschap en alles wat we samen meegemaakt hebben. Ik hoop dat mijn nageslacht de kameraadschap die wij hebben overneemt met net zoveel liefde als ik het gedaan heb. Sorry grote vriend, het ademen gaat wat moeilijk, dus indien het even stil is tussen ons dan hebben mijn woorden plaats gemaakt voor mijn gedachten."Op afstand, zonder dat haar man het wist, zat Gertie op een tuinbankje dit wonderschone doch hartverscheurende tafereel gade te slaan. Ze kon zelfs ieder woord, hoe zwak het ook over zijn lippen kwam, verstaan.
Opeens stopte Jack met praten, sloot zijn ogen en op dat moment begonnen de tranen over haar wangen te rollen. Instinctief wist ze dat zij hem nu niet meer naar binnen zou krijgen en stond op om haar kinderen te bellen.