Jup Goffin Auteur/Dichter/Columnist                                                                Zaterdag, 8 Augustus 2020

Eten was alleen een bezigheid indien hij erop gewezen werd en het was dat hij zichzelf een lafaard vond, want anders had hij wel de moed gevonden om haar te volgen naar de eeuwige jachtgronden.Het was na deze voor hem zo zelfdestructieve periode, dat hij erachter kwam dat Marietje hem niet verlaten had, tenminste niet helemaal. Na verloop van tijd verscheen ze in zijn dromen, steeds vaker en alsmaar duidelijker. Ze begon dan op hem te foeteren en zei hem dat hij niet zo kinderachtig zelfmedelijden moest hebben. Ze maande hem beter voor zichzelf en de woning te zorgen en dat hij potverdrie eens van zijn luie achterste af moest komen.Hun heimelijke ontmoetingen in de nacht vermeerderden zich na het verstrijken van tijd ook naar de dag. Opeens had hij het door, Anne Marie had hem niet verlaten. Weliswaar was ze lijfelijk niet meer aanwezig, maar wanneer hij behoefte aan haar gezelschap had, dan ging hij in zijn stoel zitten, sloot even zijn ogen en begon met haar te praten. Het resultaat was altijd hetzelfde. Hij zag haar dan en hoorde haar nog steeds meisjesachtige stem luid en duidelijk.Opeens voelde Henk een druppel op zijn gezicht. Hij wist dat dat een traan van zijn liefje was en haar teken om hem te zeggen dat het weer tijd was om naar huis te gaan.Hij stond op, legde een hand op haar steen, blies een kus vanaf zijn andere hand in haar richting, pakte zijn fiets en vertrok.Henk keek nog een keer achterom, zwaaide naar haar in de wetenschap dat ze hem thuis weer op zijn falie zou geven dat het zo laat geworden was, als hij zijn ogen sloot....